و تعالى وظيفه‌اى است بديهى و بنده‌اى كه في الجمله عارف به مقام پروردگار كريم است اين وظيفه را به روشنى درك مىنمايد ، همان‌گونه كه وجود خورشيد را در روز روشن درك مىكند ، ولى در فقرهء اخير كه در اين بحث از مناجات مورد شرح ذكر نموديم موهم خلاف توقع است زيرا اين تعبيرات : « الهى اگر مرا بجرمم مؤاخذه فرمايى ، من از تو مىپرسم عفوت كجاست . . . به دوزخيان اعلام خواهم كرد كه من دوستت دارم ! » ايهام دارد كه دعا كننده به مقابلهء مدعوّ برخاسته و در قبال مواخذه باريتعالى او نيز حضرتش را مورد سؤال از عفوش قرار مىدهد ، و در قبال مؤاخذه بر ذنوب ، او نيز خواهد پرسيد كه ستّاريت و غفاريتش كو ؟ و اگر او را در دوزخ اندازد ، به دوزخيان اعلام خواهد كرد كه او خداى تعالى را دوست مىدارد و معذلك اين دوست بوده كه به دوزخش در افكنده كه با شأن دوست چنين عملى تناسب ندارد ! و نظير اين أيهام در كثيرى از دعوات است خصوصا در دعاى كميل بن زياد كه با آن آشنايى داريم . مهمتر از ادعيهء وارده از معصومين عليهم السّلام كه در معرض أيهام مزبور بعضى از آنها واقعا ورود اين أيهام به برخى از مكالمات موساى كليم على نبينا و آله و عليه السلام - كه در قرآن آمده : وَ اخْتارَ مُوسى قَوْمَهُ سَبْعينَ رَجُلا لِّميقاتِنا فَلَمّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قالَ ربِّ لَو شِئْتَ أَهْلَكْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إيّاىَ أَ تُهْلِكُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنّا إِنْ هِىَ إِلاّ فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ وَ تَهْدي مَنْ تَشاءُ أَنْتَ وَلِيُّنا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ